Hoeveel vrijheid geven we Mira? Lessen van Instinct en Muse

Een paar weken geleden introduceerden we Mira als onze AI-co-founder. Ze doet onderzoek, schrijft teksten, vergelijkt leveranciers, analyseert data en helpt ons keuzes voorbereiden. Precies zoals we co-Founded by AI hebben bedacht: AI neemt zoveel mogelijk uitvoerend werk over en Jurriën en ik blijven verantwoordelijk voor de beslissingen. Nu we Mira steeds meer laten doen, ontstaat vanzelf een volgende vraag. Hoeveel vrijheid geven we haar eigenlijk?

Opkomst personal AI-agents

Die vraag wordt steeds relevanter door de opkomst van een nieuwe generatie persoonlijke AI-agents. Twee recente voorbeelden zijn Instinct en Meta’s Muse. Ze laten zien hoe snel AI opschuift van een systeem waarmee je praat naar een systeem dat zelfstandig voor je aan het werk gaat.

Instinct

Instinct is een personal AI assistant uit Silicon Valley. De interface is bewust eenvoudig: je appt of belt Instinct alsof je een menselijke personal assistant inschakelt. De assistent kan verbinding maken met onder andere e-mail, berichten, scherm, audio en locatie en vervolgens daadwerkelijk taken uitvoeren. Een rit naar het vliegveld regelen, een restaurant reserveren, een afspraak plannen of achter iets aan bellen.

Daarmee verandert de interactie met AI behoorlijk. Bij ChatGPT vragen we bijvoorbeeld welke vlucht naar New York handig is. Vervolgens boeken we die vlucht zelf. Tegen Instinct kun je in feite zeggen: regel mijn reis naar New York. De agent krijgt een doel en bepaalt vervolgens zelf welke stappen daarvoor nodig zijn.

Instict vs Muse

Dat is de ontwikkeling die wij interessant vinden voor Mira. De grote productiviteitswinst van AI zit in het zelfstandig uitvoeren van hele reeksen handelingen. Een analyse maken, daar conclusies uit trekken, een leverancier selecteren, een mail opstellen en vervolgens een afspraak inplannen kan straks één doorlopende workflow worden.

Tegelijkertijd nemen de gevolgen van een fout toe zodra AI daadwerkelijk gaat handelen. TechCrunch beschreef bijvoorbeeld hoe een tester van Instinct ontdekte dat eerder geïndexeerde Gmail-informatie beschikbaar bleef nadat de koppeling met Gmail was verbroken. Bij een andere tester werd een e-mail verstuurd zonder voorafgaande bevestiging. Dat soort voorbeelden maakt gevaarlijke autonomie wel heel concreet.

Een verkeerd antwoord van een chatbot kun je negeren. Een verkeerd verstuurde e-mail gaat wel een stap verder. Een verkeerd geboekt hotel kost geld. Een verkeerde toezegging aan een leverancier kan gevolgen hebben voor je bedrijf.

De Muse van Meta

Meta lijkt zich bij Muse heel bewust van dat spanningsveld. Muse werd op 8 september 2026 gepresenteerd als een persoonlijke AI-agent die zelfstandig kan werken in de digitale omgeving van een gebruiker. De agent kan browsen, formulieren invullen, reizen boeken, onderhandelen en langere opdrachten zelfstandig verder uitvoeren. Hij kan zelfs aankopen voorbereiden en afrekenen.

Muse van Meta

Interessant is vooral hoe Meta de menselijke controle heeft ingebouwd. Muse vraagt goedkeuring voordat gevoelige handelingen worden uitgevoerd, zoals het versturen van een e-mail of het doen van een aankoop. Gebruikers bepalen zelf tot welke applicaties Muse toegang krijgt en welke bevoegdheden daarbij horen. Daarnaast houdt Muse een overzicht bij van wat de agent heeft gedaan en welke acties nog gepland staan.

Dat model spreekt ons aan voor Mira. Toen we co-Founded by AI begonnen, formuleerden we een simpele spelregel: AI verzorgt 95 procent van de operationele uitvoering, Jurriën en ik blijven verantwoordelijk voor 100 procent van de besluiten. In het begin was dat vooral een manier om het experiment scherp neer te zetten. Inmiddels wordt het steeds meer een ontwerpprincipe voor hoe we het bedrijf organiseren.

Autonomie of toch niet

De grens tussen uitvoeren en beslissen blijkt daarbij behoorlijk interessant. Mira kan zonder problemen tientallen concurrenten analyseren, honderden reviews doorspitten, teksten schrijven, leveranciers vergelijken of verschillende marketingconcepten ontwikkelen. Daar levert autonomie vooral snelheid op.

Andere handelingen hebben meer impact. Mag Mira zelfstandig een potentiële leverancier benaderen? Een prijs onderhandelen? Een afspraak bevestigen? Een advertentie live zetten? Een bestelling plaatsen? Een betaling uitvoeren?

Daar willen we verschillende niveaus van bevoegdheid voor gaan gebruiken. Sommige werkzaamheden kan Mira volledig zelfstandig uitvoeren. Bij andere activiteiten kan ze het hele proces voorbereiden en vragen we vlak voor de definitieve actie om goedkeuring. Naarmate haar werk betrouwbaarder wordt, kan haar speelruimte verder groeien.

Eigenlijk verschilt dat minder van het aannemen van een nieuwe collega dan je op het eerste gezicht zou denken. Ook een medewerker krijgt op de eerste werkdag geen onbeperkte toegang tot bankrekeningen, contracten, klantdata en externe communicatie. Je geeft iemand verantwoordelijkheden, kijkt hoe dat gaat en breidt het mandaat geleidelijk uit.

Bij een AI-agent gaat dat proces alleen veel sneller. Mira kan in enkele minuten tientallen acties uitvoeren waar een medewerker uren mee bezig zou zijn. Daardoor groeit zowel de potentiële productiviteitswinst als de mogelijke impact van fouten.

Instinct en Muse maken zichtbaar dat we een volgende fase van AI ingaan. We praten steeds minder over wat AI kan bedenken en steeds vaker over wat AI zelfstandig mag uitvoeren. Toegang, bevoegdheden en goedkeuringsmomenten worden daardoor net zo belangrijk als de kwaliteit van het AI-model zelf.

Voor co-Founded by AI wordt dat de komende maanden een interessant onderdeel van het experiment. We willen Mira steeds zelfstandiger laten opereren en tegelijkertijd precies begrijpen waar menselijke beslismomenten nodig blijven.

To be continued!